ماه من

تا می کشم خطوطِ تو را پاک می شویداری کمی فراتر از ادراک می شویهر لحظه از نگاهِ دلم می چِکی ولیبا دستمالِ کاغذی ام پاک می شویاین عابران که می گذرند از خیال منمشکوک نیستند تو شکاک می شویتو زنده ای هنوز برایم گمان نکندر گورِ خاطرات خوشم خاک می شویباید به شهرِ عشق تو با احتیاط رفتوقتی که عاشقی چه خطرناک میشوی#نجمه_زارع بخوانید...

جز اینجا هیچ جا آرامشی در من نمیگیردکبوترزاده جایی جز حرم مامن نمیگیردتو دریایی و دریا با غباری گِل نخواهد شدتو آن عطری که هرگز بوی پیراهن نمیگیردکنار خویش بنشانم، گدایت تکهنانش رازمانی که رفیقش هست از دشمن نمیگیردمگر نه اینکه دوری دوستی میآوَرَد ای ماه!؟دلم قرص است این دوری تو را از من نمیگیردتو سرسنگین مشو با من که مدتهاست در عالَمسرِ تنهاییام را کوه بر دامن نمیگیردسری آوردهام تا پای تو پایین بیاندازمکه دوشِ خستهام این بار را گردن نمیگیردتویی شمسالشموس و با وجودت چشم مولاناسراغ شمع را در خانهی روشن نمیگیردکنار پنجرهفولاد هر بار امتحان کردمنَفَس پیش تو حتی لحظهی مردن نمیگیرد#حسین_زحمتکش بخوانید...

چیزی که از من خواستی جز دل بریدن نیستچیزی مخواه از من که در اندازه ی من نیستدنبال آرامش مگرد ای رود سرگردانچیزی که در دریا نباشد در تو قطعا نیستگاهی برای گریه کردن بس که تنهاییجایی برایت بهتر از آغوش دشمن نیستپیراهنم روزی گواهی می دهد پاکمای عشق خیلی وقت ها پاکی به دامن نیستدر عشق باید پر تحمل بود و دور اندیشپروانه گشتن چاره اش جز پیله کردن نیست بخوانید...

پی به راز سفرم برد و چنان ابر گریستدید بازآمدنی در پیِ این رفتن نیست.همه گفتند "مرو" دیدم و نشنیدمشانمثل این بود به یک رود بگویند: بایست.مفتضح بودن از این بیش که در اول قهرفکر برگشتنم و واسطه ای نیست که نیست.در جهانِ تهی از عشق نمی مانم چوندر جهانِ تهی از عشق نمی باید زیست.دهخدا تجربه ی عشق ندارد ورنهمعنی «مرگ» و «جدایی» به یقین هر دو یکی ست.کاظم بهمنی بخوانید...

غم مخور معشوق اگر امروز و فردا می کندشیر دوراندیش با آهو مدارا می کند.زهر دوری باعث شیرینی دیدارهاستآب را گرمای تابستان گوارا می کند .جز نوازش شیوه ای دیگر نمی داند نسیمدکمه ی پیراهنش را غنچه خود وا می کند.روی زرد و لرزشت را از که پنهان می کنی؟نقطه ضعف برگها را باد پیدا می کند.دلبرت هر قدر زیباتر، غمت هم بیشترپشت عاشق را همین آزارها تا میکند.از دل همچون زغالم سرمه می سازم که دوستدر دل آیینه دریابد چه با ما می کند.نه تبسم، نه اشاره، نه سوالی، هیچ چیزعاشقی چون من فقط او را تماشا می کند.کاظم بهمنی بخوانید...

دودلـــم اول خط نام خـــدا بنــویسمیا که رندی کنم و اسم تو را بنویسم.همه یک گفتم و دینم همه یکتایی بودبا کدامین قلــــم امروز دوتـــا بنویســم.ای که با حرف تو هر مسئله ای حل شدنی استبخدا خـــود تـــو بگــــو نـــــام کـــــــــــه را بنویسـم.صاحب قبله و قبله دو عزیـزند ولــــــیخوشتر آنست من از قبله نما بنویسم.آسمان مثل تو احساس مرا درک نکردباز غـــم نامــه بـــه بیگانه چرا بنویسم.تا به کی زیر چنین سقف سیاه و سنگینقصــــــــه درد بــــــه امّیــد دوا بنویســـــم.قلمم جوهرش از جوش و جراحت جاری استپست باشـــــم کـــــه پَی نان و نـــوا بنویســم.بارها قصـــد خطر کردم و گفتــــی ننویسپس من این بغض فرو خورده کجا بنویسم.بعد یک عمر ببین دست و دلم می لرزدکـــه «من و تو» به هم آمیزم و «ما» بنویسم.من ...

ای بی خبر از حال من خسته ی دلتنگآیینه ام و حرص تو را میزنم ای سنگَاین پیرهن کهنه اگر کور شفا داداز برکت دستی است که انداخت بر او چنگَاز "شور بنان" تا "بت چین" شجریاندر فکر تو رد میشوم آهنگ به آهنگَبگذار سرم بر سر دوش تو بگریدآه این سربی پیکر برگشته ی از جنگَسر کن به فراقش که زلیخا، نمی ارزد وصلی که به دست آمده با حیله و نیرنگ بخوانید...

مانده حالا به چه باید بپرد گاه به گاه آن پلنگی که شبی پنجه رسانده ست به ماه گفتمش شیخ، در این آه چه تاثیری هست؟ گفت لا حول و لا قوه الا بالآهسر سجاده به اقرار گناه آمده ایمستی ات عذر تو و عذر تو بدتر ز گناهای که سر خواستی از عاشق بی مقدارت ما کریمیم... کم از ما که کریمیم نخواه گفتم ای دوست همین هفته قرار من و تومرگ هم طعنه زد و گفت که ان شاءالله  بخوانید...

وضع مادرگردش دنیاچه فرقی می کند زندگی یامرگ بعدازماچه فرقی می کند ماهیان روی خاک وماهیان روی اب وقت مردن ساحل ودریاچه فرقی می کند سهم ماازخاک وقتی مستطیلی بیش نیست جای مااین جاست یاانجاچه فرقی میکند ی...

نیمی از جان مرا بردی محبت داشتی نیم باقیمانده هم هر وقت فرصت داشتی بر زمین افتادم و دیدم به سویم می دوی دست یاری چیست؟ سودای غنیمت داشتی خانه ای از جنس دلتنگی بنا کردم ولی چون پرستوها به ترک خانه عادت داشتی ای که ابرویت به خونریزی کمر بسته است کاش اندکی در مهربانی نیز همّت داشتی من که خاکستر شدم اما...

سراپا اگر زرد و پژمرده ایم ولی دل به پاییز نسپرده ایم چو گلدان خالی لب پنجره پر از خاطرات ترک خورده ایم اگر داغ دل بود ما دیده ایم اگر خون دل بود ما خورده ایم اگر دل دلیل است ، اورده ایم اگر داغ شرط است ، ما برده ایم دلی سربلند و سری سر به زیر از این است عمری به سر برده ایم...

باید که ز داغم خبری داشته باشد هر مرد که با خود جگری داشته باشد حالم چو دلیری است که از بخت بد خویش در لشکر دشمن پسری داشته باشد حالم چو درختی است که یک شاخه ی نا اهل بازیچه ی دست تبری داشته باشد سخت است پیمبر شده باشی و ببینی فرزند تو دین دگری داشته باشد !!! اویخته از گردن من شاه کلیدی این کاخ کهن بی که دری داشته باشد .. سر در گمی ام داد گره در گره اندوه "خوشبخت کلافی که سری داشته باشد"...

چه قشنگ ارزوهاش رو توصیف میکنه : شرم دارم که زنده باشم و ان عزیزان پاکی که هر کدامشان امتی بودند، از میان من و تو ای برادر عزیز رفته اند اخر من چه توجیهی برای زیستن باید داشته باشم ؟ خدایا به من کمک کن تا از این رنج همیشگی خلاص شوم .. ای خداوند عزیز ! تو زیباترین زیبایی هایی . پرواز را که ارزوی دیرینه من است با عروج روحم تحقق بخش . خدایا مگر من چه گناهی کرده ام که باید از توفیق و سعادت این فیض عظیم بی نصیب باشم . خدایا می پذیرم که شهادت چیزی نیست که نصیب هر کسی کنی ولی از تو میخواهم نخست مرا بسازی و توفیق هدایت را بر من اسان بگیری ... زیرا ای خدا مرا توان تحمل سخت...