ماه من

کسی نخواند غزلهای غم گریسته رانوشتههای ز چشم قلم گریسته راعجیب نیست که آتش به هم بیامیزددو شمع همدمِ تا صبحدم گریسته راهوای دیدن دریا، رسانده است به همدو جویبار به هر پیچ و خم گریسته رابه غیر شانهی هم هیچ تکیهگاهی نیستدو مست سرخوش در هر قدم گریسته راغمت مباد که دنیا ز هم جدا نکندرفیقهای در آغوش هم گریسته را بخوانید...

کسی نخواند غزلهای غم گریسته رانوشتههای ز چشم قلم گریسته راعجیب نیست که آتش به هم بیامیزددو شمع همدمِ تا صبحدم گریسته راهوای دیدن دریا، رسانده است به همدو جویبار به هر پیچ و خم گریسته رابه غیر شانهی هم هیچ تکیهگاهی نیستدو مست سرخوش در هر قدم گریسته راغمت مباد که دنیا ز هم جدا نکندرفیقهای در آغوش هم گریسته را بخوانید...

کسی نخواند غزلهای غم گریسته رانوشتههای ز چشم قلم گریسته راعجیب نیست که آتش به هم بیامیزددو شمع همدمِ تا صبحدم گریسته راهوای دیدن دریا، رسانده است به همدو جویبار به هر پیچ و خم گریسته رابه غیر شانهی هم هیچ تکیهگاهی نیستدو مست سرخوش در هر قدم گریسته راغمت مباد که دنیا ز هم جدا نکندرفیقهای در آغوش هم گریسته را بخوانید...

کسی نخواند غزلهای غم گریسته رانوشتههای ز چشم قلم گریسته راعجیب نیست که آتش به هم بیامیزددو شمع همدمِ تا صبحدم گریسته راهوای دیدن دریا، رسانده است به همدو جویبار به هر پیچ و خم گریسته رابه غیر شانهی هم هیچ تکیهگاهی نیستدو مست سرخوش در هر قدم گریسته راغمت مباد که دنیا ز هم جدا نکندرفیقهای در آغوش هم گریسته را بخوانید...

کسی نخواند غزلهای غم گریسته رانوشتههای ز چشم قلم گریسته راعجیب نیست که آتش به هم بیامیزددو شمع همدمِ تا صبحدم گریسته راهوای دیدن دریا، رسانده است به همدو جویبار به هر پیچ و خم گریسته رابه غیر شانهی هم هیچ تکیهگاهی نیستدو مست سرخوش در هر قدم گریسته راغمت مباد که دنیا ز هم جدا نکندرفیقهای در آغوش هم گریسته را بخوانید...

کسی نخواند غزلهای غم گریسته رانوشتههای ز چشم قلم گریسته راعجیب نیست که آتش به هم بیامیزددو شمع همدمِ تا صبحدم گریسته راهوای دیدن دریا، رسانده است به همدو جویبار به هر پیچ و خم گریسته رابه غیر شانهی هم هیچ تکیهگاهی نیستدو مست سرخوش در هر قدم گریسته راغمت مباد که دنیا ز هم جدا نکندرفیقهای در آغوش هم گریسته را بخوانید...

هنوز, آیینه ای، هر چند خلوتخانه ی زنگیهنوز ابری و ابر، ابر است... با هر شکل و هر رنگیچه فرقی میکند مردم چه میگویند ای تیمور؟جهان در دست های توست، می لنگی که می لنگیهنوز آن خاطرات تلخ و شیرین نخستینیشبیه قهوه خوش عطری، شبیه چای پر رنگیحلالم کن اگر چنگی زدم بر تار گیسویتکه جز موی تو، گیسویی نمیزد بر دل...

مرا به خلسه می برد ، حضور ناگهانی ات سلامو حال پرسی و شروع خوش زبانی ات فقط نه کوچه باغ ما ، فقط نه اینکه این محل احاطه کرده شهر را شعاع مهربانی ات دوباره عهد می کنی که نشکنی دل مرا چه وعده ها که میدهی به رغم ناتوانی ات جواب کن به جز مرا ، صدا بزن شبی مرا و جای تازه باز کن میان زندگانی ات بیا فقط خبر بده مرا قبول کرده ای سپس ببر سر مرا ، به جای مژدگانی ات...

کنار اشنایی تو اشیانه میکنم فضای اشیانه را پر از ترانه میکنم کسی سوال میکند به خاطر چه زنده ای ؟! و من برای زندگی تو را بهانه میکنم تک تک شما دوستان هم اندیش برام عزیز هستید . خدا برا خونواده تون حفظتون کنه + نوشته شده در پنجشنبه نوزدهم مرداد ۱۳۹۶ساعت19:26 توسطمهدیه | ...

غفلت از یار گرفتار شدن هم دارد از شما دور شدن زار شدن هم دارد هر که از چشم بیفتاد محلش ندهند عبد الوده شدن خوار شدن هم دارد عیب از ماست که هر روز نمی بینیمت چشم بیمار شده ، تار شدن هم دارد انقدر حرف در این سینه ما جمع شده ؛ این همه عقده تلنبار شدن هم دارد از کریمان ، فقرا جود و کرم میخواهند لطف بسیار طلبکار شدن هم دارد ...

تا تو بودی در شبم من ماه تابان داشتم روبروی چشم خود ، چشمی غزلخوان داشتم حال اگر چه هیچ نذری ، عهده دار وصل نیست یک زمان پیشامدی بودم که امکان داشتم ... ماجراهایی که با من زیر باران داشتی ، شعر اگر میشد قریب پنج دیوان داشتم !! بعد تو بیش از همه فکرم به این مشغول بود من چه چیزی کمتر از ان نارفیقان داشتم ؟؟؟ ساده از " من بی تو میمیرم " گذشتی خوب من ! من به این یک جمله خود سخت ایمان داشتم لحظه ی تشییع من از دور بویت میرسید تا دو ساعت بعد دفنم همچنان جان داشتم...

به اخمت خستگی در می رود ، لبخند لازم نیست کنار سینی چای تو اصلا قند لازم نیست همیشه دوستت دارم _ به جان مادرم _ اما تو از بس ساده ای ، خوش باوری ، سوگند لازم نیست " به اب و رنگ و خال و خط چه حاجت روی زیبا را ؟" عزیزم بس کن از این بیشتر ترفند لازم نیست .... فدای ان کمان های به هم پیوسته ات هر یک جدا دخل مرا می اورد ؛ پیوند لازم نیست...

زندگی منتظر نمیمونه که یه مشکلت حل بشه بعد اتفاق بعدی بیوفته زندگی سرشار ار اتفاقات و مشکلات بشت سر هم هس . که اگه سعی کنیم یکی یکی به اتفاق ها رسیدگی کنیم از زندگی عقب میمونیم . باید توان خودمونو بالا ببریم ...