تقدیم به دوستان به جان برابرم ، هم اندیشان عزیز

مرا به خلسه می برد ، حضور ناگهانی ات

سلام و حال پرسی و شروع خوش زبانی ات

فقط نه کوچه باغ ما ، فقط نه اینکه این محل

احاطه کرده شهر را شعاع مهربانی ات

دوباره عهد می کنی که نشکنی دل مرا

چه وعده ها که میدهی به رغم ناتوانی ات

جواب کن به جز مرا ، صدا بزن شبی مرا

و جای تازه باز کن میان زندگانی ات

بیا فقط خبر بده مرا قبول کرده ای

سپس ببر سر مرا ، به جای مژدگانی ات