ماه من

دمی از خاک با شوق تجلی سر برآوردننمیارزد به عمری خاک عالم بر سر آوردنْمن از شرمندگی چون لاله های واژگون عمریستبه سوی آسمانم نیست روی سر برآوردنْکسی باور نخواهد کرد اعجاز تو را ای عشقبرای "خودپرستان" تا به کی "پیغمبر" آوردنْتو خضر واقف از غیبی و من موسای بی صبرمچه دشوار است از کار تو ای دل سر درآوردنْبپرسید از کمانداران ابرویش چرا بایدبه قصد کشتن یک نیمهجان صد لشکر آوردنْبه غیر از وعدهی پاییز معنایی نخواهد داشتبرای باغ پیغام بهاری دیگر آوردنْیکی از پیله ها لرزید ، چشم شمع ها روشن!مبارک باد ! از پروانه ها خاکستر آوردن بخوانید...

پرنده هایی که روی شاخه نشستند ، هرگز ترس از شکستن شاخه ندارند زیرا اعتماد انها به شاخه ها نیست ؛ بلکه به بال هایشان است ... همیشه به خودت اعتماد داشته باش . خودت را باور کن ! همیشه خودت را نقد بدان تا دیکران تو را به نسیه نفروشند . سعی کن استاد تغییر باشی نه قربانی تقدیر. و هرگز به خاطر مردم تغییر نکن ! این جماعت هر روز تو را جور دیگری می خواهند . " مردم شهری که همه در ان می لنگند ؛ به کسی که راست راه می رود می خندند"...