ماه من

پلنگ دیگران ❌ گربه ی خودم ✅ توسط مهدیه | محمود یوسفی | دوشنبه ۱۴۰۵/۰۵/۱۲ | 7:40 عاشقی هستم که نامم را به نان نفروختمقهر پیران را به ناز صد جوان نفروختممثل بعضی ها برای عشق کم نگذاشتممثل بعضی ها محبت را گران نفروختمآب و نانِ خشکِ بزمِ دوستانم را به اینسفره های رنگ رنگ دشمنان نفروختمگرچه با کفتارها در یک قفس بودم ولیشیر ماندم هیبتم را بدون هزینه نفروختممرغ باغ ما شرف دارد به غاز دیگرانمرغ باغم را به غاز دیگران نفروختماسمانی کوچکم میخواست این دنیا ولیمن شکوهم را به نرخ این دکان نفروختمآه ایر...

قدم بزن همه ی شهر را به پای خودتو گریه کن وسط کافه ها برای خودتتو خود علاج غم و درد بیشمار خودیبرو طبیب خودت باش و مبتلای خودت !شبیه نوح اگر هیچکس به دين تو نیستتو با خدای خودت باش و ناخدای خودتدوباره دست به زانوی خود بگیر و بایستبزن اگر که زدی، تکیه بر عصای خودتبگرد و صورت خود را دوباره پیدا کنتویی که گم شده ای بین عکس های خودت …#حسین_زحمتکش بخوانید...

دوستان ، من نمیخوام بگم رای بدین یا نه، یا اصلا به کی رای بدین.به هر حال صلاح کار تون رو ، خودتون بهتر میدونیدفقط اومدم بگم در این ایام سعید، صلوات جلیلی عنایت بفرمایید!...

قدم بزن همه ی شهر را به پای خودتو گریه کن وسط کافه ها برای خودتتو خود علاج غم و درد بیشمار خودیبرو طبیب خودت باش و مبتلای خودت !شبیه نوح اگر هیچکس به دين تو نیستتو با خدای خودت باش و ناخدای خودتدوباره دست به زانوی خود بگیر و بایستبزن اگر که زدی، تکیه بر عصای خودتبگرد و صورت خود را دوباره پیدا کنتویی که گم شده ای بین عکس های خودت …#حسین_زحمتکش بخوانید...

قدم بزن همه ی شهر را به پای خودتو گریه کن وسط کافه ها برای خودتتو خود علاج غم و درد بیشمار خودیبرو طبیب خودت باش و مبتلای خودت !شبیه نوح اگر هیچکس به دين تو نیستتو با خدای خودت باش و ناخدای خودتدوباره دست به زانوی خود بگیر و بایستبزن اگر که زدی، تکیه بر عصای خودتبگرد و صورت خود را دوباره پیدا کنتویی که گم شده ای بین عکس های خودت …#حسین_زحمتکش بخوانید...

قدم بزن همه ی شهر را به پای خودتو گریه کن وسط کافه ها برای خودتتو خود علاج غم و درد بیشمار خودیبرو طبیب خودت باش و مبتلای خودت !شبیه نوح اگر هیچکس به دين تو نیستتو با خدای خودت باش و ناخدای خودتدوباره دست به زانوی خود بگیر و بایستبزن اگر که زدی، تکیه بر عصای خودتبگرد و صورت خود را دوباره پیدا کنتویی که گم شده ای بین عکس های خودت …#حسین_زحمتکش بخوانید...

هرچه را داشتهام ریختهام دور و برممثلا کار زیاد است و شلوغ است سرممثلا تنگِ کسی نیست دلم اصلا همخستهٔ مشغلهها هستم اگر هم پکرمچقدر این دو سه هفته نرسیدم به خودموضعم آنقدر شلخته است که گویی پسرمیوسفم رفته و درها همگی بسته شدهمن در این قصرِ دراندشت پیاش در به درمنه که دلتنگی و این مسألهها! میخواهمتکهٔ پیرهنش مانده برایش ببرملاأقل کاش که زخمی زده بودم کاریتا اگر تازگیام رفت بماند اثرمچقدر کار کشید از دل شیرازی من«پدر عشق بسوزد که درآمد پدرم»باز هم بوی غذایی که دلش سوخت براممیروم باز سر کوچه فلافل بخرمباز هم بین غزل مسخرهبازی کردمتا غرورم مثلا حفظ شود خیر سرممن که بانویم و پا پیش گذارم زشت استتو هم آنقدر نیا تا که بیاید خبرم بخوانید...

برگی شده، افتادهام از شاخه به کوییچون باد مرا میبَری امّا به چه سویی؟این چیست که جذبش شدهام موی تو؟ هرگز!دلبستگی آن نیست که بسته است به موییای غنچه که در عمق دلم ریشه دواندیعشقی و عجب نیست که از سنگ بروییمن با تو چه باید بکنم عشقِ گریزان؟با صید چه باید بکند ببرِ پتویی؟!میخواهیام اما به چه عنوان؟ به چه منطق؟میخواهمت اما به چه قیمت؟ به چه رویی؟من بغضِ تو هستم چه بباری چه نباریمن راز تو هستم چه بگویی چه نگویی#یاسر_قنبرلو بخوانید...

میان جمعم و سرگرم داستانسازیکیام؟ عروسک تنهای خیمهشببازیبه پایکوبی غمگین من نمیخندیاگر نگاه به ناچاریام بیندازیمن و تو از دغل پشت پرده باخبریمچقدر بازی و تا کی دروغپردازی؟اگر غلط نکنم مزد پاکچشمی ماستکه میزنند به ما تهمت نظربازیشدیم «سرو» و به ما بیثمر لقب دادندسرت بلند! بیا این هم از سرافرازیمگر نگفتمت ای دل به زندگی خو کن!کبوترا تو چرا با قفس نمیسازی؟چه جای سعی! که فواره چون به اوج رسیدبه گریه گفت امان از بلندپروازی بخوانید...

جز اینجا هیچ جا آرامشی در من نمیگیردکبوترزاده جایی جز حرم مامن نمیگیردتو دریایی و دریا با غباری گِل نخواهد شدتو آن عطری که هرگز بوی پیراهن نمیگیردکنار خویش بنشانم، گدایت تکهنانش رازمانی که رفیقش هست از دشمن نمیگیردمگر نه اینکه دوری دوستی میآوَرَد ای ماه!؟دلم قرص است این دوری تو را از من نمیگیردتو سرسنگین مشو با من که مدتهاست در عالَمسرِ تنهاییام را کوه بر دامن نمیگیردسری آوردهام تا پای تو پایین بیاندازمکه دوشِ خستهام این بار را گردن نمیگیردتویی شمسالشموس و با وجودت چشم مولاناسراغ شمع را در خانهی روشن نمیگیردکنار پنجرهفولاد هر بار امتحان کردمنَفَس پیش تو حتی لحظهی مردن نمیگیرد#حسین_زحمتکش بخوانید...

کوه با دیدنِ چشمانِ تو ، وا خواهد رفترود چون ریخت به دریا، به فنا خواهد رفتهرکه رقصیده بسازِتو خرابت شده استبه سرِ ماکه خرابیم چه ها خواهد رفت؟دل از این خلق مسوزان که به فریاد آیندداد، دودیست که روزی به هوا خواهد رفتاینچنینی که به گیسوی تو سرگرم شدمشک ندارم که نمازم به قضا خواهد رفتدر پِیِ پُرسش بی پاسخ این خلق مباشگله هر روز به دنبال چرا خواهد رفت!به هدف نیست، هر اندازه که ماهر باشیعشق تیریست که آخر به خطا خواهد رفت#حسین_زحمتکش بخوانید...

پیکر تراش پیرم و با تیشهی خیالیک شب تو را ز مرمر شعر آفریدهامتا در نگین چشم تو نقش هوس نهمناز هزار چشم سیه را، خریدهامبر قامتت که وسوسهی شستشو در اوستپاشیدهام شراب کفآلود ماه راتا از گزند چشم بدت ایمنی دهمدزدیدهام ز چشم حسودان، نگاه راتا پیچ و تاب قد تو را دلنشین کنمدست از سر نیاز به هر سو گشودهاماز هر زنی، تراش تنی وام کردهاماز هر قدی، کرشمهی رقصی ربودهاماما تو چون بتی که به بتساز ننگرددر پیش پای خویش به خاکم فکندهایمست از می غروری و دور از غم منیگویی دل از کسی که تو را ساخت، کندهایهشدار! زآنکه در پس این پردهی نیازآن بتتراش بلهوس چشمبستهامیک شب که خشم عشق تو دیوانهام کندبینند سایهها که تو را هم شکسته ام بخوانید...

چقدر گریه ابر بهار غیر طبیعیستچقدر حال من بیقرار غیر طبیعیستبه اختیار خودم از تو دور میشوم اماقبول کن که همین اختیار غیر طبیعیستدهان جام شراب از چه بازمانده به حیرت !؟کدام تلخی این روزگار غیر طبیعی است ؟من از دریچه چشم تو خیرهام به جهانموگرنه سبزی این شوره زار غیر طبیعی است بخوانید...

کسی نخواند غزلهای غم گریسته رانوشتههای ز چشم قلم گریسته راعجیب نیست که آتش به هم بیامیزددو شمع همدمِ تا صبحدم گریسته راهوای دیدن دریا، رسانده است به همدو جویبار به هر پیچ و خم گریسته رابه غیر شانهی هم هیچ تکیهگاهی نیستدو مست سرخوش در هر قدم گریسته راغمت مباد که دنیا ز هم جدا نکندرفیقهای در آغوش هم گریسته را بخوانید...

کسی نخواند غزلهای غم گریسته رانوشتههای ز چشم قلم گریسته راعجیب نیست که آتش به هم بیامیزددو شمع همدمِ تا صبحدم گریسته راهوای دیدن دریا، رسانده است به همدو جویبار به هر پیچ و خم گریسته رابه غیر شانهی هم هیچ تکیهگاهی نیستدو مست سرخوش در هر قدم گریسته راغمت مباد که دنیا ز هم جدا نکندرفیقهای در آغوش هم گریسته را بخوانید...

کسی نخواند غزلهای غم گریسته رانوشتههای ز چشم قلم گریسته راعجیب نیست که آتش به هم بیامیزددو شمع همدمِ تا صبحدم گریسته راهوای دیدن دریا، رسانده است به همدو جویبار به هر پیچ و خم گریسته رابه غیر شانهی هم هیچ تکیهگاهی نیستدو مست سرخوش در هر قدم گریسته راغمت مباد که دنیا ز هم جدا نکندرفیقهای در آغوش هم گریسته را بخوانید...

کسی نخواند غزلهای غم گریسته رانوشتههای ز چشم قلم گریسته راعجیب نیست که آتش به هم بیامیزددو شمع همدمِ تا صبحدم گریسته راهوای دیدن دریا، رسانده است به همدو جویبار به هر پیچ و خم گریسته رابه غیر شانهی هم هیچ تکیهگاهی نیستدو مست سرخوش در هر قدم گریسته راغمت مباد که دنیا ز هم جدا نکندرفیقهای در آغوش هم گریسته را بخوانید...

کسی نخواند غزلهای غم گریسته رانوشتههای ز چشم قلم گریسته راعجیب نیست که آتش به هم بیامیزددو شمع همدمِ تا صبحدم گریسته راهوای دیدن دریا، رسانده است به همدو جویبار به هر پیچ و خم گریسته رابه غیر شانهی هم هیچ تکیهگاهی نیستدو مست سرخوش در هر قدم گریسته راغمت مباد که دنیا ز هم جدا نکندرفیقهای در آغوش هم گریسته را بخوانید...

کسی نخواند غزلهای غم گریسته رانوشتههای ز چشم قلم گریسته راعجیب نیست که آتش به هم بیامیزددو شمع همدمِ تا صبحدم گریسته راهوای دیدن دریا، رسانده است به همدو جویبار به هر پیچ و خم گریسته رابه غیر شانهی هم هیچ تکیهگاهی نیستدو مست سرخوش در هر قدم گریسته راغمت مباد که دنیا ز هم جدا نکندرفیقهای در آغوش هم گریسته را بخوانید...

نامم غرور بود و تو را در میان جمع از بخت تیره رنگ، صدا میزدند سنگ...