داستان حیا و عفت اینجوریه ها

تا نهان سازم از تو بار دگر

راز این خاطر پریشان را

میکشم بر نگاه ناز آلود

نرم و سنگین حجاب مژگان را

دل، گرفتار خواهش جانسوز

از خدا راه چاره میجویم

پارساوار ، در برابر تو

سخن از زهد و توبه میگویم

آه ... هرگز گمان مبر که دلم

با زبانم رفیق و همراه است

هر چه گفتم دروغ بود ، دروغ

کی تو را گفتم آنچه دلخواه است ؟!

تو برایم ترانه میخوانی

سخنت، جذبه ای نهان دارد

گوئیا خوابم و ترانه ی تو

از جهانی دگر نشان دارد

شاید این را شنیده ای که زنان

در دل «آری» و «نه» به لب دارند

ضعف خود را عیان نمیسازند

رازدار و خموش و مکارند

آه ... من هم زنم ، زنی که دلش

در هوای تو میزند پر و بال

دوستت دارم ای خیال لطیف

دوستت دارم ای امید محال