اقرار

غزل گفتم مبادا یک نفر هم بی خبر باشد

که خواهان تو باید ، بی گمان ، مرد خطر باشد

ببین ، نام تو را در شعر هایم منتشر کردم

نباید تا ابد احساس، مفقودالاثر باشد

نه تنها بار غم را دوست دارم ، شانه ی من هم

دلش میخواهد آن «بامی که برفش بیشتر ...» باشد

نمیخواهم که عشق از ریشه هایم دست بردارد

چه عیبی تک درختی از رفیقانِ تبر باشد ؟

چنان بی تاب تحسین تو هستم بعد هر شعرم

که دختر بچه ای مشتاق لبخند پدر باشد