خوشنود ترین!

آمد به مزار من و خوشنود ترین بود

پس وعده ی دیدار که میگفت، همین بود! 

از دشت گذر کرد خرامان و خرامان

صیاد، فراوان و فراوان به کمین بود

از جانب خود راندن و بر خاک نشاندن

پاداش دعای منِ سجاده نشین بود

زاهد، به نگاهی دل و دین باختی آخر

ای وای اگر آخر تقوای تو این بود

کم سرزنشت میکنم ای دل که به هرحال

تقدیر تو در مسئله ی عشق همین بود