داستان خنجرت...

بر زمین افتاد شمشیرت ، ولی چون جنگ بود

بر تو میشد زخم ها زد؛ بر من اما ننگ بود

با خودم گفتم بگیرم دست یا جان تو را ؟!

اختلاف حرف دل با عقل ، صد فرسنگ بود

گرچه دستت را گرفتم باز هم قانع نشد

تا نبخشیدم تو را ، دل همچنان دلتنگ بود

چون در اغوشت گرفتم 1 معلوم کرد

بر زمین افتادن شمشیر خود نیرنگ بود

من پشیمان نیستم اما نمیدانم هنوز

دل چرا در بازی نیرنگ ها یکرنگ بود

در دلم ایینه ای دارم که میگوید به اه

در جهان سنگدل ها کاش میشد سنگ بود

****

برچسبها: فاضل نظری