خوش ندارم دل هر رهگذری را ببری

می توانی که فریبم بدهی با نظری

پنجه انداخته ای سوی شکار دگری

اه من عاشق ان لحظه ی چشمان تو ام

که پلنگانه به قربانی خود می نگری ...

انچنان رد شو که اشفته کنی موی مرا

ای که اسوده دل از بیشه ی من میگذری!

مرهمی بهتر از این نیست که زخمم بزنی

عشق ! اماده بکن خنجر بررنده تری { تشدید ندارم به جاش ر رو دوبار نوشتم }

هیمه بر هیمه ی این اتش سوزنده بریز

تا از ان جنگل انبوه نماند اثری

نکند بوی تو را باد به هر جا ببرد

خوش ندارم دل هر رهگذری را ببری

{ یه نکته دیگه ، همونطور که میدونید بعد از منادا ، ویرگول میاد .

این اشتباهه که علامت تعجب میذارم .

این جوری نوشتم که شما به صورت منادا بخونید و توضیحم برا دوستان کنکوری بود}